Granida

Granida van P.C. Hooft is het bekendste herdersspel van de Nederlandse literatuur. Heden ten dage wordt het nog veel gelezen.

Beschrijving van Granida van P.C. Hooft in hedendaags Nederlands

Granida van P.C. Hooft is een van de grote succesnummers uit de zeventiende eeuw en blijft heel lang populair, tot op de dag van vandaag.

De koningsdochter Granida wil trouwen met de eenvoudige herder Daifilo, maar door het standsverschil is dat niet mogelijk. Bovendien wil haar vader haar aan iemand anders ten huwelijk geven. Daarom bedenkt zij een ingenieus plan. Anders dan Romeo en Julia trouwen Granida en Daifilo uiteindelijk met elkaar en leven ze nog lang en gelukkig …

De neerlandicus Robert Castermans heeft Granida vertaald in hedendaags Nederlands en voorzien van een uitgebreide toelichting. Daardoor is deze uitgave geschikt voor middelbare scholieren, studenten Nederlands en iedereen die dit prachtige toneelstuk wil lezen zonder afgeleid te worden door verklarende voetnoten.

één der parels van onze literatuur – prof. dr. Lieven Rens

Het vinnich stralen van de Son

Het herdersspel Granida begint met een lied, dat de herderin Dorilea zingt: ‘Het vinnich stralen van de Son’ (Het vinnige stralen van de zon). In de liedtekst schuilt Dorilea voor de felle zon in een bosje. Ze bedenkt dat er heel wat vrijpartijtjes hebben plaatsgevonden. Ze is verliefd op de herder Daifilo, maar ze weet dat herders helaas niet trouw zijn. Kan ze Daifilo misschien wel vertrouwen? Zal ze met hem gaan vrijen? Als ze dat doet en hij blijkt niet trouw te zijn, is dat ook weer geen ramp want bosjes kunnen gelukkig niet praten.

Leesbaarheid

Hieronder geef ik dit lied weer, waarbij ik ter wille van de leesbaarheid de spelling en interpunctie gemoderniseerd heb. Bedenk wel dat sommige woorden in het moderne Nederlands een andere betekenis hebben. Zo betekent wulps, niet ‘geil’, maar ‘dartel’, ‘speels’, ‘frivool’. En thans betekent niet ‘nu’, maar ‘snel’, ‘vlug’, ‘na een korte tijd’.

Liedtekst

Het vinnig stralen van de zon
Ontschuil ik in ’t bosschage.
Indien dit bosje klappen kon,
Wat meldde ’t al vrijage.

Vrijage? Neen. Vrijage? Ja,
Vrijage zonder menen.
Van honderd herders (is ’t niet schâ?)
Vindt men er getrouw niet enen.

Een wulps knaapje altijd stuurt
Na nieuwe lust zijn zinnen.
Niet langer als het weigeren duurt,
Niet langer duurt het minnen.

Mijn hartje trekt mij wel zo zeer,
Zo zeer, dorst ik het wagen?
Maar neen, ik waag het nimmermeer,
Haar minnen zijn maar vlagen.

Maar vlagen die thans overgaan,
En op een ander vallen.
Nochtans, ik zie mijn vrijer aan
Voor trouwste van haar allen.

Maar of ’t u miste, domme maagd,
Gij ziet hem niet van binnen.
Dan ’t schijnt wel die geen rust en waagt,
Kan kwalijk lust gewinnen.

Of ik hem ook lichtvaardig vond,
En ’t bleef in dit bosschage,
Indien dit bosje klappen kon,
Wat meldde ’t al boelage.

‘Het vinnich stralen van de Son’, gezongen door het Nederlandse muziekensemble Camerata Trajectina